ජීවිතය වෙනස් කරවන සෙන් කතා 100ක්

එක්තරා කාලයක විශ්වවිද්‍යාල මහාචාර්යවරයෙක් ජපන් ජාතික නෑන්-ඉන් (Nan-in) නම් සෙන් ගුරුවරයා හමුවීමට පැමිණියේය. මේ මහාචාර්යවරයාට සෙන් දර්ශනය පිළිබඳව ඉගෙන ගැනීමට විශාල අවශ්‍යතාවයක් තිබුණි.

ඔහු ගුරුවරයා හමුවූ මොහොතේ සිටම තමා දන්නා දේවල්, තමා කියවා ඇති පොතපත සහ තමාගේ අත්දැකීම් ගැන එක දිගටම කතා කරන්නට විය. ගුරුවරයා ඉතා නිහඬව මෙයට සවන් දී සිටියේය.

පසුව ගුරුවරයා ඔහුට තේ පැන් සංග්‍රහයක් සූදානම් කළේය. ඔහු මහාචාර්යවරයාගේ කෝප්පයට තේ වත් කරන්නට විය. කෝප්පය තේ වලින් පිරී ගියද ගුරුවරයා නැවතත් තේ වත් කිරීම නතර කළේ නැත. තේ කෝප්පයෙන් උතුරා බිමට වැගිරෙන්නට විය.

"දැන් ඇති! කෝප්පය පිරිලා, තවත් තේ දාන්න බැහැ!" මහාචාර්යවරයා කෑගැසුවේය.

එවිට සෙන් ගුරුවරයා සිනාසෙමින් මෙසේ කීවේය: "මේ කෝප්පය වගේම ඔබත් ඔබේම අදහස් සහ තීරණ වලින් පිරිලා ඉන්නේ. ඔබේ කෝප්පය මුලින්ම හිස් කරන්නේ නැතිව මම කොහොමද ඔබට සෙන් දර්ශනය උගන්වන්නේ?"

ඈත අතීතයේ එක්තරා රජෙක් තමාගේ මාලිගාවේ සිටි පඬිවරුන්ගෙන් මෙවැනි ඉල්ලීමක් කළේය. "මට මගේ අතේ පලඳින මුද්දක් ඇතුළත ලියන්නට කෙටි නමුත් ප්‍රබල වාක්‍යයක් දෙන්න. එය මා අතිශයින්ම සතුටින් සිටින විට මාව නිහතමානී කිරීමටත්, මා අතිශයින්ම දුකෙන් සහ අසරණව සිටින විට මට නැවත නැගී සිටීමට ශක්තියක් දෙන එකක්වත් විය යුතුයි."

පඬිවරුන් බොහෝ වේලාවක් කල්පනා කළහ. අවසානයේ ඔවුන් ඉතා කුඩා කඩදාසි කැබැල්ලක එක් වැකියක් ලියා රජුට දී, එය රජුට දරාගත නොහැකි අමාරුම අවස්ථාවකදී පමණක් කියවන ලෙස පැවසුවාය.

කාලය ගෙවී ගියේය. රජුගේ රාජ්‍යයට සතුරන් පහර දුන් අතර, රජුට තම රාජධානිය අහිමි වී කැලෑවක තනිවීමට සිදු විය. සතුරන් ඔහු පසුපස ලුහුබඳිමින් සිටියහ. තමා මියයනු ඇතැයි යන බියෙන් සහ දැඩි ශෝකයෙන් සිටි රජුට මුද්ද ඇතුළත තිබූ රහස් පණිවිඩය මතක් විය. ඔහු එය ගෙන කියෙව්වේය.

එහි තිබුණේ මෙපමණකි: "මේකත් ඉක්මනින්ම ගෙවී යාවි." (This too shall pass.)

එම වැකිය කියවූ සැණින් රජුගේ මනසට පුදුමාකාර සහනයක් දැනුණි. ඔහු නැවතත් ධෛර්යය උපදවාගෙන සේනාව සංවිධානය කර තම රාජ්‍යය ජයග්‍රහණය කළේය. ඔහු ජයග්‍රාහී විලාසයෙන් මාලිගාවට ඇතුළු වන විට මුළු නගරයම උත්සව පවත්වමින් ඔහුට ප්‍රශංසා කළහ. රජුට තමා ගැන දැඩි අභිමානයක් දැනෙන්නට විය.

එම මොහොතේම ඔහුට නැවතත් මුද්දේ වූ වැකිය මතක් විය. රජු එය නැවත කියෙව්වේය: "මේකත් ඉක්මනින්ම ගෙවී යාවි."

දිනක් සෙන් භික්ෂූන් වහන්සේලා දෙනමක් ගමනක් යමින් සිටියහ. එක් තැනකදී ඔවුන්ට මඩ සහිත විශාල වතුර වළක් හමු වූ අතර, එහි එගොඩ වීමට නොහැකිව රූමත් තරුණියක් අසරණව සිටියාය.

එක් භික්ෂුවක් වහාම ඉදිරිපත් වී, ඇයව කර මත තබාගෙන මඩ වළෙන් එගොඩ කර බිම තැබුවේය. ඉන්පසු භික්ෂූන් දෙනම නැවතත් තම ගමන ආරම්භ කළහ.

පැය කිහිපයක් යනතුරු දෙදෙනාම නිහඬව ගමන් කළහ. නමුත් අනෙක් භික්ෂුව සිටියේ නොසන්සුන්වය. අවසානයේ ඔහුට ඉවසා සිටිය නොහැකි විය.

"අපි භික්ෂූන් විදියට ස්ත්‍රීන් ස්පර්ශ කිරීම තහනම් නේද? ඔබ ඇයි අර තරුණියව කර මත තබාගෙන ගියේ?" ඔහු විමසීය.

එවිට ඇයව එගොඩ කළ භික්ෂුව සිනාසෙමින් මෙසේ පිළිතුරු දුන්නේය: "මිතුර, මම ඇයව මඩ වළෙන් එගොඩ කළ ගමන්ම එතැන බිම තැබුවා. ඒත් ඔබ තවමත් ඇයව කර මත තබාගෙන යනවා නේද?"